Se isto era mala sorte, que veña máis veces.

Lugo, venres 13. O Pazo de Feiras e Congresos de Lugo converteuse onte nunha auténtica máquina do tempo musical da man de Iván Ferreiro. Unha viaxe desde os tempos de Los Piratas ata a súa carreira en solitario, pasando por esas cancións que levan anos instaladas na memoria colectiva e que, polo visto, non teñen ningunha intención de marchar.

A noite arrancou con Querido, o proxecto liderado por Andrés Ferreiro, fillo de Iván. Porque hai familias nas que se herdan as xoias da avoa e outras nas que se herda unha voz e unha sensibilidade musical que prometen dar moito que falar. Andrés deixou claro que Querido ten personalidade propia e argumentos de sobra para facerse un oco.

Pero o máis especial chegou cando as fronteiras entre os dous proxectos comezaron a desaparecer. Iván compartiu cancións con Querido e Andrés tamén subiu ao escenario para interpretar temas xunto ao seu pai. Un intercambio musical que foi moito máis ca unha colaboración: foi ver dúas xeracións compartindo escenario, repertorio e, probablemente, algunhas emocións difíciles de explicar. Hai cousas que non se ensinan nin se herdan por escrito; simplemente pasan de pais a fillos.

E despois chegou o repertorio de Iván, co público completamente entregado. Alí había xente que sabía cada palabra, cada pausa e cada xiro das cancións. Case parecía un karaoke multitudinario, pero cunha banda espectacular e sen ter que discutir quen colle o micrófono.

Entre o público había tamén unha desas imaxes que paga a pena gardar: un rapaz duns oito anos que sabía todos os temas. TODOS. Mentres algúns adultos aínda andamos intentando lembrar onde deixamos as chaves do coche, aquel pequeno coñecía o repertorio coma se levase vinte anos seguindo a Iván. Hai esperanza para o futuro, e parece que vén con boa banda sonora.

E se o concerto tivo momentos de moita intensidade, os temas interpretados en solitario ao piano foron simplemente máxicos. Sen necesidade de grandes artificios, a voz, as teclas e as cancións conseguiron crear eses silencios nos que ninguén quere nin tusir por non romper o momento. Desa maxia que non se fabrica con luces nin pantallas, senón con música da boa.

A xira Hoy x Ayer demostrou que hai cancións que non envellecen, simplemente medran connosco. Desde «Promesas que no valen nada» ata «Turnedo» e «El equilibrio es imposible», cada tema foi unha pequena viaxe a algún lugar da memoria.

E tamén toca destacar o traballo de Voleando, unha produtora que está facendo cousas moi interesantes, apostando por propostas musicais de calidade e contribuíndo a que Galicia siga tendo citas culturais de primeiro nivel. Porque traer artistas así e crear estas oportunidades para o público tamén forma parte de facer país.

En definitiva, unha noite para emocionarse, lembrar e descubrir que hai nenos de oito anos que coñecen mellor o repertorio de Iván Ferreiro ca moitos de nós.

E que dure. Que mentres haxa música, un piano e cancións que pasan de pais a fillos, aínda queda moito por vivir.

Descubre más desde Turismo Verde de Galicia

Suscríbete ahora para seguir leyendo y obtener acceso al archivo completo.

Seguir leyendo