Hai festivais que nacen para facer ruído e outros que nacen para facer país. O Ou Yeah! 2026 intentou facer as dúas cousas á vez, e a verdade é que non lle saíu nada mal. A segunda edición do festival arrancou en Expourense cun cartel encabezado por Loquillo, os irreverentes The Rapants e os británicos Kitty, Daisy & Lewis, nunha mestura que parecía escollida por alguén que tiña unha colección de vinilos, unha adega ben surtida e moitas ganas de troula.
Desde primeiras horas xa se vía movemento. Ourense, que cando quere sabe poñerse elegante sen perder o acento, recibiu unha romaría moderna na que convivían rockeiros veteranos, rapazada con camisolas de grupos imposibles de pronunciar e algún despistado que seguramente viña pola gastronomía e acabou cantando estribillos que non coñecía.
O concerto de Loquillo foi deses que demostran que hai artistas que non precisan correr detrás das modas porque levan décadas facendo que as modas corran detrás deles. O catalán saíu ao escenario coa mesma autoridade coa que un avó entra nun bar do seu barrio: sabendo que todo o mundo o coñece. E o público respondeu como se esperaba, entre aplausos, coros e algunha mirada emocionada de quen levaba media vida escoitando aquelas cancións.
Pola súa banda, The Rapants xogaban na casa e notouse. Os de Muros apareceron coa enerxía dun grupo que aínda non perdeu a fame nin as ganas de facer bailar á xente. Se o festival buscaba demostrar que o rock galego non só está vivo senón que ademais goza de boa saúde, eles encargáronse de pasar a revisión médica.
E logo estaban Kitty, Daisy & Lewis, que trouxeron ese son analóxico e elegante que fai pensar que alguén abriu unha porta temporal entre Ourense e un club londiniense dos anos cincuenta. Había momentos nos que un xa non sabía se estaba nun festival de rock ou dentro dunha película en branco e negro.
Pero o Ou Yeah! non vive só de guitarras. A gastronomía volveu ser unha das súas señas de identidade, coa colaboración dos profesionais de Cociña Ourense. Porque aquí entendérono perfectamente: o rock entra mellor cando vai acompañado dun bo prato e dun viño da terra. O concepto é tan galego que sorprende que non o inventasen antes.
Tiñamos ao fronte dos fogóns a tres Chefs do milloriño da terra:
Martín Fernández de @Bagoa_Gastrobar de Ourense, gañador en varias ocasions de premios como a millor hamburguesa Gourmet de España, entre outros presentaba dúas propostas una Carnívora (Burguer de Vaca, Brioche Rural Bakers, Mermelada de Panceta e Castañas, pepinillo e cebola e con Salsa Bagoa) e outra Vegana (Brioche Vegano e sen Glute, Leituga, Tomate, Maio Vexetal de Kimchee e Burguer de Alcachofa confitada).
Por outra banda tiñamos a Alberto Fernández do Rest.@PallaBarro de Allariz, Pan Brioche de Cea, Xarrete de Ternera Galega, Queixo San Simón, Cebola morada encurtida e barbacoa afumada con Castañas.
Pechando o triplete o gran Marco Valera do Restaurante @SabregoRestaurante en Casal de Armán, Ribadavia que nos presentou una Focachhia con ensaladilla e Atún Vermello.
O mellor da xornada foi quizais esa sensación de festival con personalidade propia. Nun tempo no que moitos eventos parecen copias feitas coa mesma plantilla, o Ou Yeah! segue apostando por mesturar música, territorio e identidade sen complexos. Aquí non hai postureo de laboratorio: hai rock, hai produto local e hai xente con ganas de pasalo ben.
Ao final da noite, mentres uns buscaban o coche, outros o autobús e algúns a dignidade perdida despois da terceira cervexa, quedaba unha conclusión bastante clara: o Ou Yeah! xa non é unha promesa. É unha realidade. E se segue medrando a este ritmo, Ourense vai acabar converténdose nun deses lugares onde o rock fai parada obrigatoria.
Porque, ao fin e ao cabo, hai poucas cousas máis galegas que xuntar música, comida e conversa. Se ademais lle poñemos unhas guitarras polo medio, xa temos festival.
Un festival dos bos!.
About The Author
Solirock
Debe estar conectado para enviar un comentario.