Un espectáculo que vai máis alá do concerto: unha celebración do colectivo, da beleza e da raíz en clave contemporánea
Chovía en Compostela, como adoita. Pero dentro da Sala Capitol o ambiente era outro: corpos expectantes, olladas brillantes e esa enerxía que antecede algo importante. Mondra, o artista teense que está a redefinir a escena musical galega, estreaba o seu segundo disco, De Ronda, cun directo que superou todas as expectativas. Non foi só un concerto, foi unha declaración de intencións.
Dous días consecutivos —9 e 10 de maio—, entradas esgotadas e un público entregado desde o primeiro segundo. A escena abríase con luz ténue, imaxes proxectadas e unha banda en directo que xa avisaba: isto vai en serio. E entrou Mondra. Corpo, voz e presenza. Un artista que entende o escenario como territorio político e emocional.
De Ronda é un traballo que fala do corpo, do pracer, do trauma, da casa e da liberdade. Cada canción unha cápsula, un rito, unha mensaxe. E así o transmitiu sobre as táboas. «Férveme o cú», “Vale máis un canciño” ou “Ventilar o cuarto” non só fixeron bailar: abriron espazos de identificación, de celebración colectiva, de descaro e beleza.
Non faltaron os momentos de delicadeza nin de provocación. Mondra xoga co límite, pero sen perder a tenrura. Os textos falan de maricas, de coidados, de autoafirmación e tamén de dor. Todo envolto nunha estética coidada ao milímetro, cun traballo audiovisual (da man de Zeltia Iglesias) que dialoga e expande o universo do disco. A coreografía —concibida por Sabela Domínguez e Jandros Rodríguez— puxo o corpo no centro. O corpo como linguaxe, como resistencia, como casa.
A Capitol converteuse nunha festa onde a tradición se mesturou coa electrónica sen complexos. Onde o galego non foi un accesorio, senón columna vertebral. Onde a emoción non era impostada, senón compartida.
Ao rematar, aplausos longos, berros, abrazos entre descoñecidas. Mondra despediuse agradecido, vizoso, sabendo que o que se viviu alí non foi só música: foi comunidade.
E Compostela, que tantas veces pode ser fría, gardará quente esta noite. Porque cando o corpo baila, a cabeza pensa e o corazón late ao tempo, a arte cumpre a súa función máis radical: conmover e conectar.