A segunda edición do Festival Jaleo! non puido saír mellor: cartel de sold out, ambienteazo e a sensación clara de que o evento xa é unha parada fixa no calendario musical galego.
A tarde abriu con De Ninghures, que montaron unha auténtica feira desde o primeiro acorde. O seu son tradicional, a gaita marcando territorio e esa conexión inmediata co público fixeron que o arranque fose unha festa. Eles mesmos o deixaron claro: “Queremos feirón, vimos de facer moitas feiras”. E cumpriron, consolidándose como unha das bandas imprescindibles do momento.
Tras unha pausa animada por Señora DJ, que mantivo o corpo quente a base de hits actuais e moito talento galego, chegou a quenda de Sidonie. Os cataláns son garantía de bo rollo e aquí non foi diferente. O repertorio, aínda que curto polos tempos do festival, estivo cheo de clásicos e dous temas do seu último disco Catalán Graffiti, con guiños constantes a Galicia. E, como non, o paseo de Marc a ombros polo medio do público, repartindo sorrisos como quen reparte caramelos.
Outra pausa para picar algo nos food trucks e preparar o corpo para o que viña: Ojete Calor. A súa actuación dividiu opinións, pero o que é innegable é que puxeron o calor que faltaba. Provocación, humor absurdo e cero filtros. Desde o primeiro minuto deixaron claro o seu xogo: “No estamos contentos de estar aquí, creíamos que íbamos a Vigo… Vigo si que es bonito”, “Que catedral más fea teneis”. Areces e Gómez non enganan: o seu é un espectáculo total onde a música é só unha das ferramentas para montar a festa. E funcionou. “Mocatriz”, “Viejoven” e, sobre todo, “Agapimú” fixeron cantar ata ao persoal de seguridade.
Despois chegou a calma elegante de Xoel López. Sen artificios, sen grandes escenografías: O seu traxe impecable e unha colección de himnos que todo o mundo coreou. “Lodo”, “Ningún, hombre, ningún lugar”, “Tigre de bengala” ou “Mágica y eterna” soaron enormes. Tamén houbo espazo para presentar tres temas do seu novo disco, recén saído o 17 de abril: Sombras chinas, Cupido e Campos de Castilla para siempre.
O peche quedou en mans de Ultraligera, probablemente o grupo máis en boca de todos nos últimos meses. Os madrileños chegaron con Lapsus baixo o brazo e cunha lexión de fans ocupando as primeiras filas desde primeira hora. O directo foi potente, sólido e confirmou que son unha banda a ter moi en conta. Un final perfecto para un festival que demostra que en Galicia tamén sabemos montar festóns fóra do verán.
About The Author
Debe estar conectado para enviar un comentario.