A Coruña reencontra a Amaia: vinte anos despois, La Oreja de Van Gogh volve facer historia no Coliseum

Había vinte anos de silencio. Vinte anos desde aquela última noite de 2006 na que Amaia Montero cantou por última vez en A Coruña xunto a La Oreja de Van Gogh, sen que ninguén imaxinase que aquel concerto sería un punto e aparte. Dúas décadas despois, o Coliseum viviu o reencontro que tantos seguidores levaban esperando: o venres 11 de setembro, a banda inaugurou a súa estancia na cidade dentro da xira “Tantas cosas que contar Tour 2026”, coa que celebran tres décadas de carreira.

Un regreso que esgotou en tempo récord

O anuncio da volta de Amaia á formación e da parada en A Coruña provocou unha auténtica avalancha. As entradas para o primeiro concerto esgotáronse en dúas horas, obrigando a engadir unha segunda data o sábado 12. Pero a noite que tiña un significado especial —a primeira, a do reencontro— era a do venres.

Un Coliseum convertido nun coro colectivo

A banda abriu o concerto con “20 de enero”, “Deseos de cosas imposibles” e “El último vals”, tres golpes directos á memoria emocional do público. Desde o primeiro minuto, o Coliseum coreou o nome de Amaia, que respondeu cunha enerxía que recordou por que é unha das voces máis queridas do pop español.

O momento máis intenso chegou con “La Playa”. Amaia sentou, a banda baixou o volume e o público fixo o resto: móbiles iluminando a pista, xente de pé nas gradas e un silencio que só se rompeu para cantar a unha soa voz. Foi o instante no que o Coliseum entendeu que o vínculo seguía intacto.

Despois chegaron “La soledad”, “El 28” e unha sucesión de temas que converteron a sala nun coro masivo, canción tras canción, lembranza tras lembranza.

Un balance que fala por si só

Unha noite bastou para borrar vinte anos de distancia. O primeiro concerto de La Oreja de Van Gogh con Amaia Montero en A Coruña confirmou que a relación entre a cidade e a banda segue tan viva como sempre. Non foi só un repaso de éxitos: foi unha reconciliación, unha celebración e unha demostración de que algunhas historias non se pechan nunca.